Replacing Emptiness 🍁

       හිස් කම නැති කරගන්න බලමුද?

වටපිටාව දිහා බැලුවාම කිසිම දෙයක් පේන්නෙ නැති එක, හිස් බව පේන එක ලෞකික මිනිහෙක්ට දරන්න අමාරුයි.ජීවිතෙන් පැනලා යන්න හිතෙන්න තරම් එය කටුකයි.

ලෝකයේ හුදු මායාව සමඟ සම්බන්ධ වීම තමයි ලෞකිකත්වය ආශ්වාදජනක  කරන්නෙ .ඉතින් වටපිටාව බැලුවාම හුඟක් දේවල් පේන්න ගන්නවට මන් හරි කැමතියි .

අහසෙ වළාකුළු දැක්කහම රූප මැවෙන එක, උදේම ඇහැරුනාම එළියෙ සීතල ට හිරිගඩු පිපෙන එක, කුරුල්ලෝ දැක්කහම පියාඹන්න තිබුනා නම් කියලා හිතෙන එක, මුහුදු හුළං වැදී වැදී වෙරළ ලඟ ඉඳන් ඉන්න එක, බිඳෙන බව දැන දැනම රැළි වල ලස්සන පේන එක, වෙරළෙ සෙරෙප්පු නොදා වැලි පාගන්න තියෙන ආසාව, එක්කො කට්ටිය එක්ක එකතු වෙලා ඇවිදින්න යන එක, මිනිස්සු එක්ක සතුටු සාද පවත්වන එක, එහෙම නැත්නම් ගෙදර තමන්ගේ කාමරේ තමන්ගේ මුල්ලේ ඇඳක් උඩට වෙලා පොත් කියවන එක, බස්  එහෙක ජනේලයක් අයිනෙ ඉඳන් වටපිට බලන් යන්න තියෙන ආසාව, එකපාරටම සීතල සුළඟ ක් හමන් ඇවිත් ඇඟේ දැවටෙද්දි හිස කෙස් අතරින් යද්දි දැනෙන සිහිල් ආශ්වාදය , වයස කීය වුනත් රෑ අහසේ ඔරායන් හොයන්න තියෙන උනන්දුව, තමන් කැමති කඩචෝරු කන එක වයසත් එක්ක එපා වෙන්නෙ නැතිවීම, ගෙදර පූසා එහෙම නැත්නම් බල්ලත් එක්ක කතා කරන එක ....

හුඟක් දේවල් අතරින් ඔය තියෙන්නේ අංශුවයි.එකිනෙකාට  අනූව පේන දේවල් වෙනස්.ඒ දේවල් එක්ක සම්බන්ධ වීම එපා වෙන්නෙ නැති වෙන තරමටම අපිට ජීවත්වෙන්න හිතෙයි.

කාලෙත් එක්ක දේවල් එපා වීමත් එක්කම තව තව අලුත් දේවල් පෙනේවා කියලා තමයි මන් නම් ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙ.

මොකද මාත් ලෞකික මිනිහෙක් හින්දා කට්ට කළු පොරෝනාවක් කියලා රෑ අහස දකින හිස් බවේ කටුක බවට වඩා සින්දුවක් මතක් කරන් මනෝපාරක් ගහලා තරු දැක්කාම ජීවිතේ ඉන්න දැවැන්ත චරිත මතක් වෙන මානසිකත්වය  ජීවිතේ සුන්දර කරනවා.